Zagłodzenie i odwodnienie
bilety autokarowe Odpowiednie odżywianie, a przede wszystkim nawadnianie chorego nieprzytomnego, jest sprawą oczywistą, a jednak często się o niej zapomina. Dzienne zapotrzebowanie na płyny dla człowieka dorosłego wynosi minimum 2 1. Wzrasta ono u chorych gorączkujących lub przy obfitych potach. Utratę wody trzeba wyrównać przez wprowadzenie płynów we wlewach pozajelitowych. Dożylnie podaje się roztwory wieloelektrolitowe izotoniczne i glukozę. W śpiączkach metabolicznych głębokie zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej i często rozwijająca się kwasica wymagają podawania płynów o specjalnie dobranym składzie. Rodzaj płynów ustala lekarz, zależnie od obrazu klinicznego i wyników badań laboratoryjnych. Dokładne wypełnienie zleceń lekarskich przez pielęgniarkę oraz prowadzenie dokładnego bilansu podawanych i wydalanych płynów ma duże znaczenie. Dostarczenie choremu nieprzytomnemu odpowiedniej ilości pożywienia jest drugim aspektem zagadnienia. Choremu nieprzytomnemu trzeba dostarczyć na dobę co najmniej 5024 kJ (1200 kcal), a w przypadku wysokiej gorączki znacznie więcej. Pokrycie tego zapotrzebowania glukozą jest w praktyce niemożliwe. Litr 5% glukozy zawiera zaledwie 837 kJ (200 kcal), natomiast podawanie większej ilości bardziej stężonych roztworów glukozy może nie być wskazane ze względu na hiperosmolarność płynu. pompy perystaltyczne
